(...)- Szczęście! -- zach-m-urzyły ponownie spięte w jedną myśl głowy. Zupełnie jakby tylko chór, tych dwojga ust potrafił
- wyartykułować słowo dosadne i istotne.
Szczęścia nie ma! -- zaoponował zuchwale.
-- To tylko ułuda i obietnica. Wiara w cuda, to zło!! -- wysyczał.
- Marzenia to emocje, które można urzeczywistnić -- chłopiec próbował wsunąć spokój w tę nieuzasadnioną sprzeczkę.
- Co kurwa można urzeczywistnić? Ułudę marzeń??! -- kłócił się zdezorientowany labilnością odczuć gość.
- Marzenia istnieją w obrębie naszej rzeczywistości. Możemy je zmaterializować! -- rozedrgany oddechem biały glut smarków podkreślał czerwień ust spieczonych kłótniami w słońcu. Doświadczony w nich grubas był stanowczy, ale i spokojny.
- Ale przecież rzeczywistość przestaje być realną, gdy ulega złudzie.!-- nie poddawał się, lecz czuł jak spina go delikatne zrezygnowanie.
- Ułuda, to również motor dążeń, siła działania. Doceniamy Wasze pragnienie lotów w obce, nieznane nawet Nam rewiry szóstego wymiaru. Z powagą traktujemy wasze wizje ich zagospodarowania. Lecz tylko wtedy,przyniesie to swoje pozytywne konsekwencje, gdy będziecie potrafili powrócić z tych dziewiczych wypraw w dowolnej chwili, bogatsi o bagaż nasion realnych spełnień -- zawtórowały sobie głowy, przypominając mu o roli, jaką tu odgrywa.
- Jedyna nieskończoność, jaką możemy Ci ofiarować to ułuda szczęścia -- powiedział chłopiec skrywając się za grubasem.
- Lecz musisz jeszcze obnażyć się w rozmowie przed kimś znacznie potężniejszym niż My. Idź tam! -- uzupełnił słowa chłopca gruby, wskazując ziewające drzwi gotyckiej budowli.(...)
fragment "Boskie Zapętlenie" Mikołaj Jaska