me mia ...mikrh epeksergasia oste na akougetai olo to tragoudi xoris logokrisia !!!!
Added: 8 months ago
Views: 24,172
Ένα τραγούδι για την περιοχή της Ελευσίνας, ποια ήταν η σημασία της πίσω στον χρόνο και πω
Ένα τραγούδι για την περιοχή της Ελευσίνας, ποια ήταν η σημασία της πίσω στον χρόνο και πως την καταντήσαμε..
A song about the area of Elefsina, how important it used to be back in time and how we end it up...
(more)
(less)
Added: 10 months ago
Views: 6,510
ta logia einai peritta....
Added: 1 year ago
Views: 9,838
|
the theme song of the movie "Afti i nyhta menei"
The title is borrowed by a classic s
the theme song of the movie "Afti i nyhta menei"
The title is borrowed by a classic song of Stelios Kazantzidis, only the title , the rest is original and it's composed by great composer Stamatis Kraounakis!!!
(more)
(less)
Added: 1 year ago
Views: 39,664
PART 1
"Παρουσιάζω το πρόγραμμα μονοπράκτων-μονολόγων για να χαρώ σαν ηθοποιός και για να
PART 1
"Παρουσιάζω το πρόγραμμα μονοπράκτων-μονολόγων για να χαρώ σαν ηθοποιός και για να παίξω κάτι δύσκολο.Σ αυτή την ηλικία έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις απ τον εαυτό μου.Τα μονόπρακτα είναι μεγάλη πρόκληση,τα θεωρώ ακροβατισμούς κι έχω επίγνωση ότι μπορεί να πέσω απ το σκοινί αλλά το τολμώ.Θα προσπαθήσω να ισορροπήσω"
Αυτά είπε στους δημοσιογράφους η Ελλη Λαμπέτη τον Απρίλιο του 1978 λίγες μέρες πριν παρουσιάσει τα έξι μονόπρακτα σε ενιαία παράσταση,στο θέατρο Κάππα.Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που η Λαμπέτη εμφανιζόταν μόνη στη σκηνή ερμηνεύοντας μονόπρακτα:
Ηδη το 1950,είχε πρωτοπαίξει την Ανθρώπινη φωνή του Κοκτώ και στα 1971 στο Δημοτικό Πειραιώς παρουσίασε 5 μονόπρακτα μεταξύ των οποίων την Ψεύτρα,την Ανθρώπινη φωνή και το Την έχασα του Κοκτώ.
Ανθρώπινη φωνή,ένα απ τα σημαντικότερα μονόπρακτα του καιρού μας που ο πολυσχιδής Γάλλος καλλιτέχνης έγραψε στα 1930.Εργο γραμμένο απ τον Κοκτώ για να σοκάρει την οποιαδήποτε ελίτ ,η Ανθρώπινη φωνή είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια τηλεφωνικής επικοινωνίας μιας γυναίκας με τον εραστή της που την εγκαταλείπει.Η Λαμπέτη έδωσε στη φωνή ιδιαίτερη τραγικότητα βρίσκοντας σπαρακτικούς τόνους.Αξίζει να σημειωθεί πως στα 1978 ήταν η πρώτη φορά που η καλλιτέχνις αντιμετώπιζε ολόκληρο το μονόπρακτο.Χωρίς να το ξέρει,σε παλιότερες της εμφανίσεις,η μετάφραση που της είχε δοθεί περιελάμβανε μόνο ένα μέρος του έργου.
Στην Ανθρώπινη Φωνή , η ηρωίδα δεν είναι κάποια μεγαλώνυμη του μύθου. Είναι μια απλή γυναίκα της καθημερινής ζωής. Η τραγική σύγκρουση που την οδηγεί σε θανάσιμο αδιέξοδο, είναι ο κόσμος που κτίζεται, όπως κτίζεται, γύρω της.
Η έλλειψη επικοινωνίας και η αποξένωση, που καταλύουν την τάξη του έρωτα, συνυφασμένου με τον πόθο της ζωής.
(more)
(less)
Added: 7 months ago
Views: 1,231
Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Υπήρξα περίε
Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ'όλα.Λίγο απ'όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ'ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν ειμαι λυπημένη.
Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ'αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Πέρασα από κήπους,στάθηκα σε συντριβάνια και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς,καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσα τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
απο τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.
Mίλησα πολύ.Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες,στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από εδώ,πήγα και από εκεί...
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από εδώ,έχασα κι από κεί.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι από την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος.Πές πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
από το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιάν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημιάς.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου έλειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή,με ακόνισε.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Όσο μπόρεσα έφερ'αντίσταση σ'αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ,να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.
(more)
(less)
Added: 5 months ago
Views: 2,028
|
Η ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ-Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ Σ ΕΝΑ ΑΠ ΤΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ.
Η ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ-Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ Σ ΕΝΑ ΑΠ ΤΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ
Η Κική Δημουλά, η τρίτη «αθάνατη» γυναίκα, δηλώνει θνητή και ευάλωτη, σε μια άκρως εξομολογητική συνομιλία
«Η ποίηση αναπληρώνει αυτό που δεν μπορείς να ζήσεις»
Στην ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ
Ανηφορίζοντας την οδό Πυθίας, στην Κυψέλη, για το σπίτι της Κικής Δημουλά, σκεφτόμουν ότι ο τιμητικός τίτλος που έλαβε από την Ακαδημία Αθηνών δεν είναι μεγαλύτερης αξίας και σημασίας από την τιμή που εκείνη, μπαίνοντας στις «τάξεις» της, τής έδωσε.
Οχι βέβαια γιατί είναι γυναίκα. Και όχι μόνο γιατί είναι μια πολύ μεγάλη ποιήτρια, που «καταθέτει ατόφιο χρυσάφι, σοφία μαστορική και λάβα λέξεων (...), που ξεπέρασε το όριο της κριτικής και μπήκε στην περιοχή του θαύματος», όπως έχει γράψει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος.
Αλλά και για τον τρόπο του «υπάρχειν» στη διαδρομή μιας σχεδόν 50χρονης παρουσίας στα Γράμματα και 70 χρόνων ζωής. Μακριά απ' όλων των ειδών τους «κύκλους», απτόητη απ' τις σειρήνες των «θορύβων», ασκητικά μοναχική μέσα στο μικρό μεγάλο της σύμπαν.
Με περιμένει στην κορυφή της μαρμάρινης σκάλας, με γελαστά τα μονίμως μελαγχολικά της μάτια και με οδηγεί στο αυστηρό σαλόνι. Τα βάζα με τα λουλούδια παντού γύρω γύρω -ευχές για την εκλογή της- είναι η δροσερή πολύχρωμη «επίθεση» της αγάπης σ' αυτή τη μοναχικότητα και την αυστηρότητα.
- Γίνατε «αθάνατη», λοιπόν...
«Η λέξη, ξέρετε, μου προκαλεί μια μελαγχολία, γιατί έχει ένα χιούμορ που είναι και ολίγον μαύρο βέβαια. Πώς "αθάνατη"; Τονισμός του "θνητή" είναι αυτό περισσότερο, παρά μια άλλη πραγματικότητα. Δεν νομίζω ότι τον φέρω αυτόν τον χαρακτηρισμό με πολλή άνεση, ούτε βέβαια και τον τίτλο ακόμα του ακαδημαϊκού, γιατί πρέπει πρώτα να τον πιστέψω. Εγώ δεν είμαι εύπιστη ούτε στα πράγματα που συμβαίνουν. Αλλωστε, δεν ήταν τόσο αγωνιώδης στόχος μου αυτό, ούτε εκφράζει την άπληστη πλευρά μιας φιλοδοξίας».
- Ομως βάλατε υποψηφιότητα.
«Εβαλα, πρώτον βέβαια, για λόγους που δεν ομολογούνται. Και μετά: Ισως για να ικανοποιήσω μια καθυστερημένη φιλομάθεια. Ισως για να βρω μια ειρηνικότερη και επομένως ασφαλέστερη στέγη για το μετέωρο και ευάλωτο είδος του λόγου που υπηρετώ. Ισως ακόμα με την ελπίδα ότι αυτό το είδος αποδειχτεί ευρύτερα και σταθερότερα χρήσιμο από όσο ασταθώς χρησιμεύει σε μένα. Ενδεχομένως να νοστάλγησα και την πειθαρχία. Να νοστάλγησα την περικοπή του ελεύθερου χρόνου, που σε μένα τουλάχιστον προσφέρει αρκετήν αταξία. Επεδίωξα έτσι την προσχώρηση στην Τάξη· των Γραμμάτων τώρα».
- Προσκομίζοντας τι;
«Για το μόνο που είμαι βεβαία ότι έχω, είναι ένα ήθος. Δεν ξέρω όμως, αν αυτό αρκεί στην Ακαδημία. Γιατί το διαθέτει πιστεύω. Δεν γνωρίζω περισσότερα. Το βέβαιον είναι ότι αυτός ο επιβλητικός χώρος μού προκαλεί ένα δέος».
- Είναι επίσης ένας χώρος συντηρητικός στη συνείδηση των πολιτών, αδιάφορος και απών ως πνευματικό ίδρυμα, σε εποχές ζοφερές για τον τόπο.
«Οι ακαδημαϊκοί είναι Ελληνες. Δεν έχω καμιά διάθεση να θεωρήσω ότι υπήρξε εσκεμμένη αδιαφορία στα μεγάλα θέματα. Εχω όμως μια διάθεση να βρω ελαφρυντικά, που αυτή τη στιγμή δεν μου είναι πρόχειρα. Ούτε εγώ πήρα ενεργό θέση στο θέμα, ας πούμε, της δικτατορίας. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήμουν αδιάφορη, ότι δεν υπέφερα μέσα μου. Θα μου πείτε, εγώ ήμουνα μια μονάδα, ένα ασήμαντο πρόσωπο, το οποίο δεν μπορούσε να παίξει κάποιο ρόλο...».
- Εγώ δεν θα σας το πω αυτό, κυρία Δημουλά.
«Δεν παραδέχεστε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι αγωνιστικοί; Φυσικά, δεν χρησιμεύουν αυτοί οι άνθρωποι στην ανθρωπότητα, ούτε συζήτηση. Αλλά ας μην τους αποκλείσουμε κι από αυτό το άχρηστο ακόμα τού να συνυποφέρουν. Είναι και θέμα μιας κατασκευής το να μπορεί κανείς να βγει στους δρόμους να φωνάξει, είναι και θέμα μιας δειλίας πολύ μεγάλης, ιδίως για ανθρώπους που έχουν οικογένεια. Εγώ, στην Τράπεζα της Ελλάδος όπου δούλεψα, υπέστην μία δίωξη τρομακτική επί δικτατορίας».
(more)
(less)
Added: 5 months ago
Views: 4,241
katerina gogou apospasma tainia paragelia
Added: 1 year ago
Views: 5,878
Added: 7 months ago
Views: 2,393
|
|
See All 160 Favorites
|
