Bart de Graaff overleed op 25 mei 2002 op 35-jarige leeftijd. In dat korte leven wist hij
Bart de Graaff overleed op 25 mei 2002 op 35-jarige leeftijd. In dat korte leven wist hij heel veel voor elkaar te boksen maar haalde hij bij sommigen ook het bloed onder de nagels vandaan. Wat in 1996 als een grap leek te beginnen in het Veronica-programma Bart's News Network, bleek al snel keiharde realiteit: Bart begon zijn eigen omroep BNN en met een ongekende nationale ledenwerfcampagne brak hij met 60.000 leden voor het eerst in 23 jaar het publieke bestel open.
In BIKKEL richt Bart zich rechtstreeks tot de kijker. In een speciale audiotrack samengesteld uit alle interviews die hij ooit gaf, vertelt Bart over zijn leven. Hoe zijn chronische nierziekte hem iedere keer weer in het ziekenhuis deed belanden en een normale carriere in de zaak van zijn vader onmogelijk maakte. Maar ook hoe hij die tegenslagen wist te overwinnen met zijn humor en ongekende doorzettingsvermogen. Daarnaast komen de mensen aan het woord die met en voor Bart leefden: zijn moeder Marjan, z'n zus Mirjam maar ook z'n grote liefde Valerie. Zij hadden vaak meer zorgen om Bart dan Bart zelf en worstelen nog steeds met het gemis van deze bikkel.
regie LEO DE BOER
research en scenario
LEO DE BOER EN HANS DORTMANS
camera
MARCO NAUTA geluid
WOUTER VELDHUIS montage
JP LUIJSTERBURG kleurcorrectie
VALKIESER CAPITAL IMAGES mixage
BOON & BOOY
muziek
BIG ORANGE
gitaar & arrangementen
FRANK BURKS
mondharmonica
RICHARD KOSTER
audio offline montage
DAVID DE JONGH
grafisch ontwerp
SCALE TO FIT
bureauproductie
MIRJAM BAL
ROSAN BOERSMA CLAIRE VAN DEN ENDE
publiciteit
CURIEN KROON
uitvoerend producent
ANNEMIEK VAN DER HELL
eindredactie BNN
HANS SCHWARZ
producent
PIETER VAN HUYSTEE
http://www.pvhfilm.nl
(more)
(less)
Added: 1 week ago
Views: 106
Serkan Sert, tweedejaars communicatiemanagement, speelt de hoofdrol in een door John Appel
Serkan Sert, tweedejaars communicatiemanagement, speelt de hoofdrol in een door John Appel gemaakte documentaire over jeugdvoetbal, genaamd 'Trainer!'.
John Appel, bekend van de documentaire 'Zij gelooft in mij' over André Hazes, volgde Serkan een jaar lang met de camera. 'Ik denk dat hij zeker twintig keer is komen filmen. Toen ik training gaf, als ik zelf moest voetballen, bij mij thuis en in de volkstuin.'
Serkan traint een selectieteam van voetbalclub De Meern. Naast voetbalwijsheden probeert hij zijn team, bestaande uit tien- en elfjarige jongens, ook wat mee te geven voor buiten het veld. 'Omgaan met winnen en verliezen bijvoorbeeld. Tijdens de wedstrijd, maar ook in het leven. Daarom heeft Appel voor mij gekozen, niet omdat ik toevallig Turks ben en Nederlandse jongens train. Dat maakt niets uit.'
produktie ; Pieter van Huystee Film
www.pvhfilm.nl
(more)
(less)
Added: 1 month ago
Views: 768
Dutch filmmaker Peter Delpeut, who inventively embroidered found footage into his own narr
Dutch filmmaker Peter Delpeut, who inventively embroidered found footage into his own narratives in "Lyrical Nitrate" and "The Forbidden Quest," uses hand-tinted photographs from the late 19th century to evoke a tine and place in "Felice...Felice..." Shot entirely in an Amsterdam studio, the somber romantic drama's rather cold formalism may shut out some fest audiences, but those that stick around long enough for it to kick in on an emotional level will find much to admire. Pic was warmly received as the official opener of this year's Rotterdam Film Festival.
Delpeut's tragic love story about the cultural chasm between East and West was inspired by the pictures taken by turn-of-the-century Japanese photographers Hikoma Uenoand Renjo Shimooka and Western visitors of the time such as Baron von Stilfried and Felice Beato. The latter is the protagonist of this fictionalized "Madame Butterfly" variant; his hopeless quest to reconjure a lost love is narrated via a letter to his brother back in Holland.
Six years after abandoning his bought bride O-Kiku (Kumi Nakamura) in Nagasaki, photographer and explorer Beato (Johan Leysen) returns to Japan and attempts to track the woman, who has retreated further sand further into his memory. Finding their former home empty he continues on to places they once lived in or visited, traveling across a country now increasingly remote and unfathomable to him. The journey is punctuated by encounters with people who knew them, but the reticence and immovability of the Japanese only adds to Felice's frustration.
The restraint and lethargic pacing of Delpeut's direction allow attention to drift to the film's craftsmanship rather than its drama. Working with actors for the first time, Delpeut elicits intense highly focused performances, most notably from solemn lead Leysen, and from Proett and veteran Yoshi Oida ("The Pillow Book") as O-Kiku's troubled father. Similar in some ways to Tran Anh Hung's "The Scent of Green Papaya," which also created an Asian environment in a European studio, the film's artifice is very much part of its spell. Editor Menno Boerema's work is especially fine in giving a non-static life to the subtly colored photographs that trace Felice's journey and link the studio scenes.
-- Variety, February 23 - March 1, 1998
Director: Peter Delpeut
Screenplay: Peter Delpeut
Production Company: Pieter van Huystee Films/Ariel Film
Producers: Pieter van Huystee/Suzanne van Voorst
Line producer: Hetty Krapels
Photography: Walther Vanden Ende
Musical score: Loek Dikker
Editor: Menno Boerema
Art director: Vincent de Pater
Costumes: Jany Temime
CAST
Johan Leysen: Felice Beato
Toshie Ogura: Ume
Rina Yasima: O-Take
Noriko Sasaki: Hana
Kimu Nakamura: O-Kiku
Yoshi Oida: Matsukichi
Noriko Proett: O-Koma
Netherlands, 1:1.66, colour
(Drama, 1998, color, 99 min)
5 reels, Dolby SR
2850 metres, 25 f/p/s
http://www.pvhfilm.nl
(more)
(less)
Added: 2 months ago
Views: 572
|
Maestro Tabachnik shows the world famous Swiss conductor Michel Tabachnik. He directed gre
Maestro Tabachnik shows the world famous Swiss conductor Michel Tabachnik. He directed great orchestras like the Orchestre de Paris, the Berlin Philharmonic and the Royal Dutch Concertgebouw Orchestra, as well as composing contemporary classical pieces.
Following a series of murders/suicides by members of the French/Swiss Order of the Solar Temple cult, Tabachnik is branded an accomplice by the authorities. In 2006 Michel Tabachnik was found completely innocent.
The documentary shows Michel Tabachnik's relentless drive to realize his ambitions and fight his way back with the Orchestra of the Northern Netherlands to the musical top. The rehearsals for his Piano Concerto exemplify the fascinating relationship between an ambitious director / composer and his orchestra, while showing at the same time the personal spiritual quest which is expressed in his music.
Jarenlang behoort de Zwitser Michel Tabachnik tot één van de meest getalenteerde hedendaagse dirigenten en componisten. Hij dirigeert onder andere grote orkesten als het Orchestre de Paris, de Berliner Philharmoniker en het Koninklijk Concertgebouworkest. Daarnaast
componeert hij hedendaagse klassieke werken. De muzikale top is in zicht, als het noodlot toeslaat. Hij wordt begin jaren negentig beschuldigd van betrokkenheid bij de zelfmoorden van de Zonnetempelsekte. Pas eind 2006 wordt hij definitief vrijgesproken.
In Meastro Tabachnik is te zien hoe hij zich probeert terug te vechten in de internationale concertwereld.
Filmmaker: Carin Goeijers
Producer: Pieter van Huystee Film / NPS
www.pvhfilm.nl
(more)
(less)
Added: 3 months ago
Views: 580
Johan Van der Keuken's recent film, I LOVE MONEY (written as I + a graphic of a heart + $,
Johan Van der Keuken's recent film, I LOVE MONEY (written as I + a graphic of a heart + $, imitating the style of recent bumper stickers), is a long travelogue/ discourse on the subject of money. In each of a number of major financial centers (e.g., Amsterdam, Geneva, Hong Kong), Van Der Keuken, using a very personal visual style "visits" both money men (always males who are involved in financial markets and speculation) and poor people struggling to get by. In each city he takes us to the high tech or baronial headquarters of the money men and the impoverished haunts of the poor. He contrasts the smug assurance and stability of the money men to the travails and insecurity of the poor.
The film is based on this straight-forward contrast between rich and poor. At this level it is surely a powerful and important contribution to thinking about the world capitalism has created. That the poor are almost always third world people, often living as immigrants in the metropolitan countries, adds another dimension and evokes a constant theme in Van der Keuken's work (the unequal relationship between the first and third worlds). And, of course, many conventional left and even liberal documentary films are based on this obvious contrast between rich and poor. They often use narration or interview material to explain why this difference exists, how the poor feel about their position, what people are doing to change their own or their class's poverty, and so forth.
And here is where Van der Keuken's work differs from all other films I know of that treat this issue of rich and poor. To begin with the contrast is only partly a contrast. Everyone seems equally possessed by illusions about money and its abstract powers. The rich can't imagine why or how things might be different — and neither can the poor. Both the winners and the losers in the money game want only to play better and increase their chances for success. To this extent, at least, Van der Keuken's juxtapostions are static, oppositions without any dialectical relationship, immune from change.
The filmmaker adds a second contrast. Interwoven into these "visits," these interviews, are numerous enigmatic and quite beautiful images of urban and natural scenes — trees, snow seen through a window, parks, water flowing out of a pipe — showing his photographer's eye. These shots seem designed to counter the frantic money market segments and the busy interactions with the poor. These images add moments of tranquility and a feeling of permanence. They seem to offer the hope of life beyond money, so to speak, a more natural life based on a simple relationship with nature. I find these images interesting and thought provoking. It seems he wants to point out that nature is tangible and permanent while money is intangible and corrupting of the spirit — as much for the poor as the rich.
WWW.PVHFILM.NL
(more)
(less)
Added: 5 months ago
Views: 649
Documentaire over een tienjarig Amsterdams volksmeisje. Johan van der Keuken ontmoette Bep
Documentaire over een tienjarig Amsterdams volksmeisje. Johan van der Keuken ontmoette Beppie toen ze op zoek naar buitenlandse postzegels bij hem aan de deur kwam. Hij besloot een film over haar dagelijkse leven te gaan maken en volgde Beppie tijdens gebeurtenissen die voor haar belangrijk waren. In de voetsporen van Beppie beleven wij haar grote en haar kleine avonturen: belletje trekken, patat eten, op school, de intocht van Sint Nicolaas, bij de kapper, in het badhuis, op bezoek bij opa en tante Miep en kerstfeest bij het Leger des Heils. Haar commentaar geeft onverbloemd Beppie's visie op leven en dood, op de televisie, op de liefde en geld weer. De film maakte van Beppie een tijdlang een "ster". Naast Johan van der Keuken deed ook collega-fotograaf en filmer Ed van der Elsken het camerawerk voor de film.
35 min, 1965
Johan van der Keuken
Ed van der Elsken
WWW.PVHFILM.NL
(more)
(less)
Added: 5 months ago
Views: 884
|
Van vrijplaats tot woonbootboulevard
Documenataire over een van de laatste illegale woonb
Van vrijplaats tot woonbootboulevard
Documenataire over een van de laatste illegale woonbootlocaties in Nederland.
Van de 120 varende schepen en woonarken die in Zijkanaal B liggen, heeft er welgeteld één een officiële ligplaats. Alle andere schepen zijn in de afgelopen twintig jaar aan de rietrijke oevers tussen Spaarndam en de A9 komen te liggen. Aan hun illegale status komt binnenkort een einde, als de provincie Noord Holland en de gemeente Velsen werk maken van de legalisering en sanering van het zijkanaal. In de documentaire Zijkanaal B wordt een portret van het kanaal en de bewoners geschetst.
Het zijkanaal is een afgedamde vaart die voorheen een vaarverbinding vormde tussen het Noordzeekanaal en Spaarndam. In het vissersdorp stond het stuk water bekend als het Stille Gat, er kwamen slechts een palingvisser en een rietsnijder. In de jaren zeventig meerden de eerste schepen er af. De betrokken overheden, waaronder ook het Recreatieschap Spaarnwoude, kregen de schepen niet weg. Zeker niet nadat de bewoners zich hadden verenigd en met succes tot aan de Raad van State toe het vaak halfbakken beleid van de overheid hadden bevochten. Aan de westzijde rukte Velserbroek op, de stedelijke uitbreiding van Velsen. Zijkanaal B werd ingesloten in het recreatiegebied Spaarnwoude.
In de afgelopen tien jaar, ook nadat het Zijkanaal meer bekendheid had gekregen via de pers, kwamen de oevers geheel vol te liggen met allerlei oude vrachtschepen, arkjes en ander drijvend spul. De bewoners zijn een diverse mengeling van kunstenaars, zonderlingen, botenknutselaars, oude hippies en gewone gezinnetjes. Een aantal van hen komt in de film aan het woord. Het merendeel van de bewoners is al vele jaren zelfvoorzienend wat stroom, water en gas betreft, en heeft geen behoefte aan walaansluitingen of enige ander vorm van regulering. Bovendien houdt de legalisering in dat er liggeld betaald moet gaan worden. In september is het Definitieve Ligplaatsenplan gepresenteerd, waarin is bepaald hoe de huidige schepen afgemeerd zullen worden. De bewoners hebben de mogelijkheid hun bezwaren te uiten tegen het plan, en dat zullen ze doen ook
Zijkanaal B werd opgenomen in de zomer van 2001. Het kanaal had nog goeddeels zijn eigenzinnige karakter en sfeer. Maar de veranderingen staan voor de deur. Door speculatie met ligplaatsen verandert het zijkanaal snel van uiterlijk. Eens was het de laatste vrijplaats voor woonschepen in de Randstad, nu is het hard op weg een doorsnee woonbotenlocatie te worden. Veel van de pioniers van het zijkanaal en hun typische gebruiken zullen verdwijnen. En daarmee zal Nederland weer een stukje meer aangeharkt zijn.
scenario & regie: Huib Stam
camera: Marc Homs; geluid: Hens van Rooij & Mark Wessner
montage: Berenike Rozgonyi
muziekadvies: Vincent van Warmerdam
geluidsnabewerking: Giel van Geloven & Peter Warnier
productie: Jorinde Sorée
uitvoerend producent: Hetty Krapels
producent: Pieter van Huystee
eindredactie: Wessel van der Hammen
Dit is een productie van Pieter van Huystee Films voor IKON Televisie.
www.pvhfilm.nl
(more)
(less)
Added: 5 months ago
Views: 521
Op 8 december 1982 worden in Fort Zeelandia te Paramaribo, Suriname 15 moorden gepleegd. H
Op 8 december 1982 worden in Fort Zeelandia te Paramaribo, Suriname 15 moorden gepleegd. Het militaire regiem, onder leiding van Desi Bouterse - op 25 februari 1980 door een coup aan de macht gekomen - ontdoet zich in één klap van zijn belangrijkste critici. Alle slachtoffers worden standrechtelijk geëxecuteerd en vertonen tekenen van marteling.
De schok die de gebeurtenissen teweeg hebben gebracht, is nog steeds voelbaar in de Surinaamse samenleving. De schuldigen zijn nooit aangehouden, laat staan berecht.
Het is niet verwonderlijk dat de meeste nabestaanden van de decemberslachtoffers kort na de gebeurtenissen het land hebben verlaten en in Nederland zijn gaan wonen. Al bijna twintig jaar proberen zij - samen met de nabestaanden die in Suriname zijn gebleven - de daders ter verantwoording te roepen. Tot op heden zijn hun pogingen vruchteloos gebleven.
Eind 2000 is er toch een doorbraak. Het Surinaamse hof besluit vlak voor de verjaringstermijn een gerechtelijk vooronderzoek te starten naar de misdaden. Op dit moment is er een begin gemaakt met het verhoren van getuigen, maar of het ooit daadwerkelijk tot een proces zal komen, wordt door velen betwijfeld. Een van de problemen is het gebrek aan middelen, zowel personeel als financieel. Ook het feit dat voormalig bevelhebber Bouterse achter de schermen nog een belangrijke rol speelt in Suriname vormt een complicerende factor.
In "Het verdriet van Suriname" vertellen echtgenotes, broers, zusters en kinderen van de slachtoffers hun verhaal.
De documentaire wil de slachtoffers via hun persoonlijke verhalen een gezicht geven en een poging doen te achterhalen waarom de moorden, die nog steeds als een grauwsluier over Suriname hangen, hebben kunnen plaatsvinden.
· Regie: René Roelofs
· Scenario: Hans Dortmans i.s.m. René Roelofs
· Research: Hans Dortmans
· Productie: Jorinde Sorée en Hetty Krapels
· Camera: Stef Tijdink
· Montage: Jelle Redeker
· Geluid: Bert van den Dungen, Charles Kersten, Bouwe Mulder
· Producent: Pieter van Huystee Film & TV
· Eindredactie: Wessel van der Hammen
www.pvhfilm/nl
(more)
(less)
Added: 5 months ago
Views: 895
Rob Bron is een oud motorcoureur die zijn hoog en laagtij dagen vierde in de Jaren 70. 197
Rob Bron is een oud motorcoureur die zijn hoog en laagtij dagen vierde in de Jaren 70. 1971 was zijn allerbeste jaar. Op 26 jarige leeftijd werd hij derde in het koningsnummer van het wereldkampioenschap wegracen. De 500 cc. In die tijd was hij een veelbelovend talent en kreeg veel aandacht in de media. Een echte doorbraak heeft hij nooit kunnen forceren. Makkelijk heeft hij het nooit gehad want hij leefde van de racerij. Het ontbreken van de nodige financiele hulp en coaching hebben hem altijd parten gespeeld. Zijn eigen vader, die deze rol voor hem vervulde, stierf toen hij 18 was. "Als mijn vader was blijven leven was ik wereldkampioen geworden, achter mekaar". Zegt Rob Bron met weemoed.
De documentaire "Eerste van de Rest" gaat over de nostalgie van zijn carriere in de jaren 70 en het doorgeven van Rob Bron's passie op zijn protégé; Nympha. Een klein tenger meisje van net 20 jaar oud. Rob Bron is haar steun en toeverlaat. Hij stelt haar in staat, door coaching en financiële hulp, een professionele carrière op te bouwen in de racerij. Waar het hem juist altijd aan heeft ontbroken. Lente 1999 is Nympha in haar derde seizoen en zou ze in de top mee moeten kunnen draaien. Dit race seizoen heeft Dimitri Hettinga vastgelegd. Haar mogelijke carrière is hierin afgezet tegen zijn loopbaan van toen. De hoogtepunten en de diepte punten.
Rob Bron gaat met Nympha hoge ogen gooien in het Nederlands kampioenschap, zegt hij zelf. Om zich opnieuw te bewijzen. Zijn ambitie is nog net als toen, ontegenzeggelijk groot. Hij was nota bene, een van de meest getalenteerde coureurs van zijn tijd, maar heeft daar nooit de waardering voor gekregen. Maar zijn passie en gedrevenheid voor het motorrijden zijn gebleven. Met deze werktuigen en zijn ervaring wil hij Nympha naar de top toe loodsen.
Director : Dimitri Hettinga
Camera : Alfred Broer
Production : Pieter van Huystee Film / Sylvia Baan
Broadcasting company : VPRO
Duration : 46 minutes
www.pvhfilm.nl
(more)
(less)
Added: 5 months ago
Views: 536
|
|
See All 91 Videos
|
