Μελαγχολιστής1981

Περπάτησα για καιρό δίπλα στους δαίμονές μου , όχι για να τους νικήσω, αλλά για να τους καταλάβω. Πάλεψα, έπεσα, διαλύθηκα… και ξαναχτίστηκα από την αρχή.
Και κάπου εκεί, μέσα στο χάος, δεν βρήκα απαντήσεις,  βρήκα εμένα.
Μέσα από αυτή την αόρατη μάχη, έμαθα να κοιτάζω τον εαυτό μου χωρίς φόβο.
Να τον αποδέχομαι χωρίς όρους. Να τον αγαπώ χωρίς ντροπή.
Και τώρα μπορώ να το πω με σιγουριά — όχι σαν ιδέα, αλλά σαν βίωμα:
το μεγαλύτερο αγαθό σε αυτή τη ζωή… είναι η αγάπη. Όχι η εύκολη, όχι η επιφανειακή.
Η αγάπη που σε διαλύει για να σε ενώσει ξανά. Η αγάπη που σε αναγκάζει να δεις την αλήθεια σου. Η αγάπη που μένει, όταν όλα τα άλλα φεύγουν.
Γιατί στο τέλος… δεν είναι όσα απέκτησες που μετράνε,
ούτε όσα απέδειξες στον κόσμο.
Είναι όσα ένιωσες. 
Όσα άντεξες.
Και κυρίως… όσα αγάπησες. 
Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία, φίλοι μου.